cine-flush

That's what I'm talking about!
BRILIANT cast!!!! The Spaced dynamic duo(the most hilarious tv series ever) caught up in a SNL cast web! And ofcourse Bateman:P Can hardly wait!!! Let there be probes!

Τί είναι το Splice? Μια μοντέρνα έκδοση Φρανκενσταιν.
Η υπόθεση αναμενόμενη μεν, αλλά πραγματικά στο πρώτο μισό της ταινίας την έβλεπα με μεγάλη ευχαρίστηση.
Μετά κάτι έγινε...
Σταμάτησε να είναι ενδιαφέρον? Σταμάτησε να είναι πρωτότυπο? Ήταν εντελώς κάτι? Δεν ξέρω. Μετά από κάποιο σημείο απλά περίμενα να τελειώσει.
Είχε ωραία εφεδάκια όσον αφορά το πλάσμα, αλλά μέχρι εκεί.
Anyhoo, αν θέλετε να δείτε απλά κάτι συμπαθητικό Φρανκεσταινέ δείτε το. Μην περιμένετε και αποκάλυψη, αλλά είναι καλούλι. Αν θέλέτε κάτι συναρπαστικό, ε.. δείτε κάτι άλλο.

Αποφάσισα πως από δω και μπρος θα δίνω και βαθμολογίες.
1-5 ντομάτες για αυτά που θέλουν ντομάτισμα.
1 Flomato - μπουρδίτσα,
2 Flomatoz - κρίμα το 9 ευρω μου,
3 Flomatoz - κρίμ α και το 2ευρω του dvdclub,
4 Flomatoz - θέλω να πηδηχτώ από το παράθυρο για να μη ξαναδω τέτοιο πράγμα
5 Flomatoz - βγαλμένο από τα συντρίμια του τείχους του αίσχους

Αντίστοιχα για τις ταινίες που δεν μας εξόργισαν, η βαθμολογία θα δίνεται σε Floscar (μεγάλη διακριση του Χόλυγουντ)

1 Floscar - καλούλι
2 Floscarz - το καταδιασκέδασα
3 Floscarz - θα το ξαναδω ευχαρίστως
4 Floscarz - Θα αγοράσω το dvd, το bluray, θα πάω σινεμά και θα το ξαναματαδώ και 3 φορά
5 Floscarz - Ταινίες Χίτσκοκ, Νόλαν, αριστουργήματα, ύμνοι της 7ης τέχνης, προσκυνάω στα πόδια του σκηνοθέτη, κλπ, κλπ, κλπ.


Βαθμολογία: 1 1/4 Φλοσκαράκι - γιατι είχε κάποιες σκηνές που μου άρεσαν πολύ

Όλες οι ελληνικές ταινίες μου τη δίνουν γιατί έχουν μόνο sex, ανήλικη πορνεία, πρέζα, σεξιστικό χιούμορ, τραγωδία, υπερβολικές καταστάσεις, κλπ κλπ κλπ.... Αυτά πιστεύω. Αυτά πίστευα.

Μόλις είδα τον Κυνόδοντα. Στάθηκα ένα τέταρτο κοιτάζοντας τους τίτλους τέλους σε pause συνειδητοποιώντας πως ok, δεν πήγε με μέσο στην Ακαδημία.

Αυτή η ταινία ΕΙΝΑΙ ενδιαφέρουσα.

Είναι παιδικά αστεία, είναι ενοχλητική, είναι τρομακτική, είναι τραγική, είναι αληθινή και κάποιες φορές είναι όλα τα πραπάνω ταυτόχρονα. Δεν ξέρω αν ξύπνησε κάποια βαθιά κουλτούρα μέσα μου ή αν κατάλαβα όποια μπούρδα μου ήρθε στο κεφάλι, αλλά ειλικρινά νομίζω πως η ταινία δεν ήταν καθόλου.. πώς μου την είπαν...α ναι "ό,τι να ναι".Άκουσα χαρακτηρισμούς του στυλ "δεν είχε να πει τίποτα", "προκλητικό δίχως λόγο", "¨τα ίδια έκανε ο Λυντς", κλπ κλπ.

Η ταινία νομίζω είχε νόημα. Είχε νόημα και δεν πιστεύω πως αναφερεται μόνο σε σχέσης γονέα και παιδιού, αλλά και στις σχέσης των πάντων. όπου υπάρχουν φιγούρες εξουσίας και φιγούρες "υποτελείς". Το βρήκα ευφιέστατο, αληθινό, και αν και γενικά τσαντίζομαι με στιγμές γύμνιας που είναι απλά για να προκαλέσουν, είδα όλον τον Κυνόδοντα και δεν αναρωτήθηκα ούτε μια στιγμή για την αναγκαιότητα της ύπαρξης ενός γυμνού πλάνου. Αυτή η ταινία παίζει με τη φύση των ανθρώπων με ένα τρόπο τόσο... αντιαμερικάνικο... και ταυτόχρονα τόσο αντιελληνικό. Με έπιασα να φρικάρω σε κάποιες στιγμές και θυμήθηκα εκείνο το φοβερό βράδυ που είδα το "Funny Games". Καμία σχέση ίσως... Αλλά ενθουσιάστικα με τη λιτότητα των κάδρων. Ενθουσιάστηκα με το γεγονός ότι παρ ότι σκηνοθέτης videoclip(you say that like it's a bad thing), σε άφηνε να αισθανθείς, παρά τηνσχεδόν ολική απουσία μουσικής και πχ. μελωδικών βιολιών να σου εκβιάζουν το συναίσθημα.

Στην αρχή όταν είδα την μικρή κόρη μου ξύπνησε μια κακή ανάμνηση. Θυμήθηκα πως ήταν η πιτσιρίκα στο "κακό" που μου είχε σπάσει τα νεύρα. Δεν μου έκανε. Ο ρόλος αυτός δικαιολογούσε μια αφέλεια που είχε στον τρόπο ομιλίας και συμπεριφοράς και σταμάτησε να με ενοχλεί. Η μεγάλη κόρη μου άρεσε πολύ. Η ηθοποιία γενικά δε με ενόχλησε ΚΑΘΟΛΟΥ. Η μάνα μου άρεσε, η μεγάλη κόρη, ο πατέρας, όλοι. Ίσως να μην είναι οσκαρικές ερμηνείες, αλλά όλα τους τα στραβά συνηπήρχαν ομαλά με το υφος της ταινίας.

Πωπω λογοτεχνικός χείμαρρος απόψε. Θα πάω μετά να διαβάσω καμια κριτική να το θάβει και θα αναρωτιέμαι εγώ τι πήρα όταν το είδα.

Α! Και μην ξεχάσω. Το τέλος. Το τέλος εμένα μου άρεσε περισσότερο από όλα(τώρα το ξέρω ότι θα φάω ξύλο).

Μου άρεσε (tiptoeing through spoilers here) γιατί...

γιατί περνώντας όλη τη διαδικασία ενηλικίωσης, εκπαίδευσης, πλύσης εγκεφάλου, τη διαδικασία να γίνεις αυτό που θέλουν όλοι, κάποιοι, εσύ, πλασμένος μέσα από τα χέρια των φυσικών ενστίκτων σου, της οικογένειας, της κοινωνίας, φέυγεις ποτέ πραγματικά από το σπίτι σου? Φεύγεις ποτέ από όσα είναι εμποτισμένα στο μυαλό και στο dna σου πια? Είναι επουσιώδες νομίζω. Όπως και θα ήταν ένα happy ending, ή ένα sad ending.

Και μετά από αυτό το φιλοσοφικό διάλειμμα και ελπίζωντας να μην μου πετάξετε ντομάτες, κολοκύθια και άλλα ζαρζαβατικά (εκτός αν είναι φρέσκα και προστατευμένα σε αντίστοιχο πλαστικό κάλυμμα, λιτότητα έχουμε, τίποτα δεν πάει για πέταμα...)σας καληνυχτίζω.

Είδα και τον τελευταίο εξορκισμό...

Ωραία ατμόσφαιρα, σε μία φάση αγχώθηκα κιόλας.

Κάμερα στο χέρι, αλλά με συμπαθητική δικαιολογία.

Όσο την έβλεπα σκεφτόμουν ότι με πίτσα και παρέα θα είχαμε ρίξει πολύ κράξιμο.

Η πρωταγωνίστρια μου θύμισε τον Michael Cera τόσο που στο τέλος άρχισα να διασκεδάζω πολύ με την ομοιότητα.

Δεν ήταν κάτι που δεν έχεις ξαναδει, αλλά οκ, σιγά σιγά όσο αυξανονταν η ένταση σε κέρδιζε.

Και πάνω που είχα αρχίσει να διασκεδάζω, έμεινα με τον παπαγάλο στο χέρι. και μπορεί να μην έχω παπαγάλο, αλλά δεν έχω και το κατάλληλο εξάρτημα για να make my point.

Μέσα σε 3 λεπτά η μόλις και με τα βίας 80 λεπτών ταινία τελείωσε με ένα τέλος τόσο άδωξο όσο θα ήταν το τέλος της Έκτης Αίσθησης αν το παιδάκι τελικά έβλεπε όνειρο, ή άρχιζε το πλέξιμο ή κάτι τόσο αδιάφορο...

Κρίμα..

127 hours. Οκ, από τις ταινίες που ξέρεις από την αρχή τι θα γίνει. Ας όψεται ο Danny Boyle με τις μουσικές και την κάμερα του.

Shrink- μου άρεσε πάρα πολύ. Ι ♥ Κεβιν Σπέισι!!!!!

Eat Pray Love - δεν ήταν κατι που δεν έχουμε ξαναδεί, αλλά ε...ίχε τις στιγμές του. Οι σκήνες στη Ρώμη μου άνοιξαν την όρεξη, και όχι μόνο για φαγητό.

Never let me go - Εξίσου ήρεμο, αλλά ενθουσιάστηκα (thanks Copy). Ένα πολύ συναισθηματικό psi-fi(δεν το λες με σιγουριά, αλλά κάπως είναι) sta 50's.

Red- πολύ ωραία περιπέτεια, με φοβερό cast, μου άρεσε που δεν ήταν τίγκα στα τζόβενα που λέει κι ένας φίλος.

Sophie's choice - με τόσα που είχα ακούσει για αυτή την ταινία, δεν ξέρω κι εγώ τι περίμενα. Ωραία ταινία που με άφησε με μια αίσθηση ανικανοποίητου.. Και έμαθα επιτέλους και ποιο ήταν το δίλημμα.

The Fountain - Δεν είμαι σίγουρη πως αισθάνομαι για το Fountain. Το είχα ξεκινήσει παλιά και βαρέθηκα στα 10 λεπτά και το έβγαλα. Πολύ συναισθηματική ταινία. Με συγκίνησε πολύ, κι ας μην ξέρω πως να την περιγράψω.

The tourist - ε, τα 'παμε. Γιατί δεν έχουν βάλει ένα εικονίδιο για thumbs down να βγαίνω από τη δύσκολη θέση?

The kids are allright - Και αυτό μου άρεσε πολύ. Τόσο απλό, αλλά είχε κάτι.

The fighter - ωραία ταινία, βασισμένη σε αληθινή ιστορία. Έβλεπα τον Wahlberg και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να λέει σε όλους "Say hello to your mother for me". Ο Cristian Bale και η μάνα του κλέβουν την παράσταση. Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας είχα ένα million dollar baby feeling. Όχι λόγω της υπόθεσης, λόγο της "απλοικότητας" της ταινίας. Μου άρεσε.

Falling in love - 1984, Μερυλ Στριπ και Ντε Νίρο σε ρόλο παντρεμένων που συναντιούνται και ζουν μεγάλο έρωτα. Στα μέσα της ταινίας την έβγαλα, γιατί είχα τσαντιστεί με το infidelity factor.

Τα πάντα για τον Στιβ...
Τα πάντα...
Τα πάντα για μία λοβοτομή....

Είχα αποφασίσει πως το πρώτο μου ποστ δεν θα ήταν αυτό, γιατί πιο εύκολα συγχωρεις τις κομεντί για ανεγκέφαλες πέρα από το όριο της ηλιθιότητας ταινίες, οπότε έλεγα να ξεκινήσω με κάποια πιο σοβαρή ταινία. Αλλά δεν μπορώ να το συγχωρήσω στον εαυτό μου ότι το είδα αυτό το όργιο υπέρΑμίτα θετική ενέργεια -θέλω-να-ξεράσω-love story.

Και να φανταστείς καλέ μου φίλε πως λατρεύω τις κομεντί τέτοιου τύπου. Γιατί πάντα το έλεγα. Θέλω και την κουλτούρα μου, αλλά θέλω και τον Σβαρτσενέγκερ μου. Και πάνω απ'όλα I'm a complete sucker for stupid chick flicks.

Είμαι στο μαγαζί (ταλαίπωρη υπάλληλος βιντεοργίου) μια αποφράδα μέρα όταν αποφάσισα να βάλω να χαζέψω μια ταινιούλα μεσημεριάτικα... Τι το θελα? Σάντρα Μπούλοκ, Μπράντλι Κούπερ, ωραία παιδάκια, μια χαρά. Πετάγεται το δισκάκι μέσα στο player. Καφεδάκι, και πατάμε το play.

Που να μην έσωνα.