Είδα και τον τελευταίο εξορκισμό...
Ωραία ατμόσφαιρα, σε μία φάση αγχώθηκα κιόλας.
Κάμερα στο χέρι, αλλά με συμπαθητική δικαιολογία.
Όσο την έβλεπα σκεφτόμουν ότι με πίτσα και παρέα θα είχαμε ρίξει πολύ κράξιμο.
Η πρωταγωνίστρια μου θύμισε τον Michael Cera τόσο που στο τέλος άρχισα να διασκεδάζω πολύ με την ομοιότητα.
Δεν ήταν κάτι που δεν έχεις ξαναδει, αλλά οκ, σιγά σιγά όσο αυξανονταν η ένταση σε κέρδιζε.
Και πάνω που είχα αρχίσει να διασκεδάζω, έμεινα με τον παπαγάλο στο χέρι. και μπορεί να μην έχω παπαγάλο, αλλά δεν έχω και το κατάλληλο εξάρτημα για να make my point.
Μέσα σε 3 λεπτά η μόλις και με τα βίας 80 λεπτών ταινία τελείωσε με ένα τέλος τόσο άδωξο όσο θα ήταν το τέλος της Έκτης Αίσθησης αν το παιδάκι τελικά έβλεπε όνειρο, ή άρχιζε το πλέξιμο ή κάτι τόσο αδιάφορο...
Κρίμα..
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου