Όλες οι ελληνικές ταινίες μου τη δίνουν γιατί έχουν μόνο sex, ανήλικη πορνεία, πρέζα, σεξιστικό χιούμορ, τραγωδία, υπερβολικές καταστάσεις, κλπ κλπ κλπ.... Αυτά πιστεύω. Αυτά πίστευα.
Μόλις είδα τον Κυνόδοντα. Στάθηκα ένα τέταρτο κοιτάζοντας τους τίτλους τέλους σε pause συνειδητοποιώντας πως ok, δεν πήγε με μέσο στην Ακαδημία.
Αυτή η ταινία ΕΙΝΑΙ ενδιαφέρουσα.
Είναι παιδικά αστεία, είναι ενοχλητική, είναι τρομακτική, είναι τραγική, είναι αληθινή και κάποιες φορές είναι όλα τα πραπάνω ταυτόχρονα. Δεν ξέρω αν ξύπνησε κάποια βαθιά κουλτούρα μέσα μου ή αν κατάλαβα όποια μπούρδα μου ήρθε στο κεφάλι, αλλά ειλικρινά νομίζω πως η ταινία δεν ήταν καθόλου.. πώς μου την είπαν...α ναι "ό,τι να ναι".Άκουσα χαρακτηρισμούς του στυλ "δεν είχε να πει τίποτα", "προκλητικό δίχως λόγο", "¨τα ίδια έκανε ο Λυντς", κλπ κλπ.
Η ταινία νομίζω είχε νόημα. Είχε νόημα και δεν πιστεύω πως αναφερεται μόνο σε σχέσης γονέα και παιδιού, αλλά και στις σχέσης των πάντων. όπου υπάρχουν φιγούρες εξουσίας και φιγούρες "υποτελείς". Το βρήκα ευφιέστατο, αληθινό, και αν και γενικά τσαντίζομαι με στιγμές γύμνιας που είναι απλά για να προκαλέσουν, είδα όλον τον Κυνόδοντα και δεν αναρωτήθηκα ούτε μια στιγμή για την αναγκαιότητα της ύπαρξης ενός γυμνού πλάνου. Αυτή η ταινία παίζει με τη φύση των ανθρώπων με ένα τρόπο τόσο... αντιαμερικάνικο... και ταυτόχρονα τόσο αντιελληνικό. Με έπιασα να φρικάρω σε κάποιες στιγμές και θυμήθηκα εκείνο το φοβερό βράδυ που είδα το "Funny Games". Καμία σχέση ίσως... Αλλά ενθουσιάστικα με τη λιτότητα των κάδρων. Ενθουσιάστηκα με το γεγονός ότι παρ ότι σκηνοθέτης videoclip(you say that like it's a bad thing), σε άφηνε να αισθανθείς, παρά τηνσχεδόν ολική απουσία μουσικής και πχ. μελωδικών βιολιών να σου εκβιάζουν το συναίσθημα.
Στην αρχή όταν είδα την μικρή κόρη μου ξύπνησε μια κακή ανάμνηση. Θυμήθηκα πως ήταν η πιτσιρίκα στο "κακό" που μου είχε σπάσει τα νεύρα. Δεν μου έκανε. Ο ρόλος αυτός δικαιολογούσε μια αφέλεια που είχε στον τρόπο ομιλίας και συμπεριφοράς και σταμάτησε να με ενοχλεί. Η μεγάλη κόρη μου άρεσε πολύ. Η ηθοποιία γενικά δε με ενόχλησε ΚΑΘΟΛΟΥ. Η μάνα μου άρεσε, η μεγάλη κόρη, ο πατέρας, όλοι. Ίσως να μην είναι οσκαρικές ερμηνείες, αλλά όλα τους τα στραβά συνηπήρχαν ομαλά με το υφος της ταινίας.
Πωπω λογοτεχνικός χείμαρρος απόψε. Θα πάω μετά να διαβάσω καμια κριτική να το θάβει και θα αναρωτιέμαι εγώ τι πήρα όταν το είδα.
Α! Και μην ξεχάσω. Το τέλος. Το τέλος εμένα μου άρεσε περισσότερο από όλα(τώρα το ξέρω ότι θα φάω ξύλο).
Μου άρεσε (tiptoeing through spoilers here) γιατί...
γιατί περνώντας όλη τη διαδικασία ενηλικίωσης, εκπαίδευσης, πλύσης εγκεφάλου, τη διαδικασία να γίνεις αυτό που θέλουν όλοι, κάποιοι, εσύ, πλασμένος μέσα από τα χέρια των φυσικών ενστίκτων σου, της οικογένειας, της κοινωνίας, φέυγεις ποτέ πραγματικά από το σπίτι σου? Φεύγεις ποτέ από όσα είναι εμποτισμένα στο μυαλό και στο dna σου πια? Είναι επουσιώδες νομίζω. Όπως και θα ήταν ένα happy ending, ή ένα sad ending.
Και μετά από αυτό το φιλοσοφικό διάλειμμα και ελπίζωντας να μην μου πετάξετε ντομάτες, κολοκύθια και άλλα ζαρζαβατικά (εκτός αν είναι φρέσκα και προστατευμένα σε αντίστοιχο πλαστικό κάλυμμα, λιτότητα έχουμε, τίποτα δεν πάει για πέταμα...)σας καληνυχτίζω.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου